W. Jos de Gruyter (1899-1979) schreef vanaf de jaren twintig over moderne kunst. In zijn kritieken in onder andere het Haagse dagblad Het Vaderland gaf hij helder aan hoe deze kunst te begrijpen is. Als een van de eersten bewonderde hij het werk van Mondriaan. Bekend werd hij om zijn kritiek op de machtige kunstpedagoog H.P. Bremmer, die hij een verstarrende invloed op Charley Toorop en Bart van der Leek verweet. Zelf maakte De Gruyter indruk met zijn boeken, waarvan Wezen en ontwikkeling der Europese schilderkunst na 1850 (1935) een standaardwerk werd.

Naast beeldende kunst interesseerde De Gruyter zich voor literatuur, muziek en ballet en was hij gefascineerd door de samenhang tussen westerse en niet-westerse culturen. Na de Tweede Wereldoorlog bleef hij pleitbezorger van moderne en van niet-westerse kunst. Tijdens zijn directoraat van het Groninger Museum (1955-1963) verwierf hij kunst van Käthe Kollwitz, De Ploegkunstenaars en Ouborg.

Als hoofdconservator van het Haags Gemeentemuseum (1963-1965) heeft hij zijn droom, een tentoonstelling over Indianen, helaas niet kunnen realiseren. Terugkijkend op zijn drukke leven schreef hij in 1972-1975 zijn memoires, die thans voor het eerst in druk verschijnen.

Bezorgers: Hans Ebbink, Peter de Ruiter en Kristi Vákár
Redactie: Alied Ottevanger

Extra informatie: Ingenaaid: paperback,kaft slap, 488 pagina's Met illustraties Verschenen: november 2004 Gewicht: 1323 gram Formaat: 241 x 171 x 45 mm Uitgeverij Thoth

Bekijk de achterkant

, Zelfportret als zeepaardje Prijs Euro 39.90   In Winkelwagentje

Bij u in huis op: woensdag