3712 titels gevonden (Nummers 1 tot en met 8 worden weergegeven)
Dochter van de nomaden In de wereldwijde bestseller Mijn woestijn schreef Waris Dirie op openhartige wijze over haar genitale verminking, de vlucht uit Somali en hoe ze zich aan de armoede ontworstelde. Dochter van de nomaden is een intens persoonlijk verslag van een vrouw die nog altijd tussen twee culturen balanceert.
Lees deachterkant
Veertig moeders Veertig moeders is Egbemes adembenemende verslag van haar leven in een Nigeriaanse harem. Ze vertelt over de tradities, de hirarchie, de onderlinge relaties tussen de vele vrouwen en geeft een zeer openhartige kijk op haar leven in een gesloten wereld.
Samira Bellil werd als tiener meerdere malen het slachtoffer van groepsverkrachtingen. Schuldgevoel, walging, verwijten en geroddel deden haar vluchten in drugs en alcohol. Vijftien jaar later vond Samira eindelijk de moed om haar verhaal te vertellen.
John Boynes roman De jongen in de gestreepte pyjama is in tweeëntwintig talen vertaald en werd overal een bestseller. De filmrechten werden gekocht door Disney; de film gaat najaar 2008 in premičre.?Doet denken aan La vita č bella.? NRC Handelsblad. ?De jongen in de gestreepte pyjama van John Boyne is verfrissend, ontroerend én shocking.? Jan ?Een boek dat leest als een trein.? De Telegraaf?Sterke roman over de Holocaust die ook heel goed door jongeren gelezen kan worden. (...) Overrompelende leeservaring.? Linda.?Zelden verscheen zo?n bijzondere, pure en mooieroman over WOII.? Flair.?Dit is zo?n magnifiek geschreven boek. Voor de naďviteit die een negenjarig kind in 1943 nog bezit zou je hem willen waarschuwen! Kijk! Het is nietwat je ziet! De afloop is zo onthutsend, kippenvel veroorzakend... Dit boek moet je gelezen hebben!? Ineke Verkaaik, Boekverkoper van het jaar ?06-?07 Boekhandel Verkaaik, Gouda
Toen Paulo Coelho bij het Literatuurfestival van Mantua op het podium zat, hield een jonge vrouw in het publiek een bord omhoog met de tekst: laat mijn droom waarheid worden en schenk me een minuut van uw tijd. Deze oproep stond aan de basis van zijn wereldwijde bestseller Elf minuten.Nu vertelt Mariana Brasil haar eigen verhaal: hoe ze als kind in armoedige omstandigheden opgroeide; hoe ze veel te jong zwanger werd en haar lichaam moest verkopen om haar kind te kunnen onderhouden; hoe zij haar geluk zocht in Zwitserland ? en gaandeweg steeds dieper in het net van de prostitutie verstrikt raakte. In dit boek vertelt Mariana over haar droom om liefde en geborgenheid te vinden en haar kinderen een onbezorgde toekomst te bieden. Ondanks alle tegenspoed geeft Mariana het nooit op ? en ze slaagt er uiteindelijk in een nieuw leven te beginnen.
Witte zwanen, zwarte zwanen is geen boek over de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, maar het gebruikt de oorlog op een vakkundige manier als achtergrond voor een vriendschap die onafwendbaar afstevent op een dramatisch einde. Een schitterende prestatie van een superieure schrijfster die met dit boek het allerbeste van haar mogelijkheden laat zien. Witte zwanen, zwarte zwanen is primair een korte roman over vriendschap. Het gaat over de vriendschap tussen Alec Moore, zoon van een Ierse grootgrondbezitter, en Jerry Crowe, een ruwe dorpsjongen. Ondanks het feit dat dit op grond van het standsverschil tot mislukken gedoemd is, weten zij hun vriendschap in stand te houden. Beiden nemen, zij het om verschillende redenen, dienst in het leger. Alec wordt natuurlijk officier en Jerry soldaat, maar ook nu weten ze ondanks het feit dat het niet getolereerd wordt, hun vriendschap inhoud te geven. Als Jerry zonder toestemming op pad gaat om zijn vader op het slagveld te zoeken, wordt hij gevangen genomen en veroordeeld tot het vuurpeloton. Wat dan volgt tart elke verbeelding. De twee vrienden komen voor een situatie te staan die de oorlogsomstandigheden in gruwelijkheid verre overtreft. Jennifer Johnston beschrijft het leven in de loopgraven zonder enige sentimentaliteit en met veel gevoel voor understatement. Het boekje is gebouwd op tegenstellingen: rijk en arm, protestant en katholiek, Iers en Engels, het idyllische Ierse platteland en het kaalgeslagen, dodelijke slagveld. Deze tegenstellingen gebruikt de schrijfster op uiterst subtiele wijze, waardoor de vriendschap oprecht en overtuigend overkomt. Witte zwanen, zwarte zwanen is een weergaloos verhaal dat iedereen moet lezen.
Op een foto, genomen vlak voordat hij in 1917 als marinier naar Frankrijk vertrok, kijkt de Amerikaanse schrijver Thomas Boyd (1898-1935) met open blik in de camera. De oorlog waaraan hij gaat deelnemen lijkt hem een groot avontuur. Zijn politieke motivatie is gering. Hij denkt aan eer en glorie, maar tijdens zijn eerste maanden aan het front ziet hij vooral veel kameraden sneuvelen. Het miserabele bestaan in de loopgraven staat hem algauw tegen. Hij en zijn lotgenoten worden belaagd door granaten een geweervuur, maar ook door sluipend gas, het gas dat Boyd ver na de oorlog noodlottig zal worden: zijn longen zijn onherstelbaar aangetast. Soms beslissen de bevelhebbers in hun almachtige wijsheid dat de mannen moeten optrekken zonder enige dekking. Ze gaan ‘door het koren’ dat tot de heupen reikt maar, uiteraard, geen bescherming biedt. Over zijn belevenissen aan het front schreef Boyd in 1923 de indrukwekkende roman Door het koren. Hij deed er zes weken over, spuugde de woorden er als het ware uit. Zo leverde hij een rauw relaas dat tot op de dag van vandaag imponeert. Door het koren geldt als een klassieker in de fictie over de Eerste Wereldoorlog. Het vormt een ‘Werdegang’ die uitmondt in desillusie en is als zodanig exemplarisch. De laatste zin luidt niet voor niets ‘The soul of Hicks (Boyds alter ego) was numb.’ De oorlog heeft voor de zoveelste keer zijn tol geëist.
De oorlog die ten tijde van de Eerste Wereldoorlog in Afrika gevoerd werd mag op zijn zachtst gezegd bizar genoemd worden. Het bizarre zat hem niet alleen in het feit dat het Paul von Lettow-Vorbeck, de commandant van het Duitse koloniale leger, lukte tijdens al die jaren met zijn kleine ‘guerrillaleger’ uit handen van de Engelsen en consorten te blijven, maar ook in het feit dat de strijd hoofdzakelijk in de binnenlanden van Afrika plaatsvond. Het waren niet de kogels die de meeste slachtoffers maakten, maar de muskieten, de tseetseevliegen, de verzengende hitte, het ondoordringbare struikgewas vol doornstruiken, de honger, de dorst en de dodelijke uitputting. Francis Brett Young was legerarts en maakte deel uit van het 2e Rhodesian Regiment dat in 1916 tijdens de achtervolging van de Duitsers optrok van Taveta naar Tanga. In krachtige, eenvoudige stijl beschrijft hij de militaire operatie, terwijl hij ten allen tijde oog houdt voor de pracht van het landschap en de vervreemdende beelden, zoals de gevlochten nesten van de wevervogels die als ‘ontelbaar veel chiantiflessen’ in de doornbomen hangen. Young weet de omstandigheden zo beeldend te beschrijven dat het de lezer bij de keel grijpt en niet meer loslaat. Een beter verslag over deze onbekende campagne bestaat er niet.